Borek Stary jest to miejscowość położone niedaleko Rzeszowa w gminie Tyczyn. Na jednym ze wzgórz Borku Starego, które mieszkańcy nazywają Jasną Górą Różańcową stoi zabytkowy, barokowy kościół. Kościół ten został zbudowany dla słynącego wówczas cudownego obrazu Matki Bożej. Do opieki nad cudownym obrazem zostali sprowadzeni Dominikanie, którzy urzędują tu po dziś dzień. Na wzgórzu od niepamiętnych czasów istniała kaplica Najświętszej Marii Panny. Cały zespół klasztorny stanowią: kościół pw. Najświętszej Panny Marii i św. Jacka oraz niewielki budynek klasztorny połączony z nim przewiązką, oddzielnie stojąca dzwonnica i park klasztorny z grotą NMP z Lourdes i źródełkiem. W skład zespołu wchodzą także położone wyżej kaplice św. Anny i Matki Boskiej Bolesnej. Kościół klasztorny wznoszony był dość długo. Budowę rozpoczęto w 1684 roku a w 1726 zakończono całą budowlę.
W głównym polu ołtarza znajduje się cudowny obraz Matki Boskiej, pochodzący podobno z XIV wieku.. Jest to niewielki, prawie kwadratowy obraz malowany na lipowej desce. Według tradycji obraz pojawił się w Borku w 1336 roku i już wówczas słynął cudami. Pierwotnym i najdawniejszym miejscem kultu Maryi jest tzw. cudowne źródełko — studzienka. Tu pod koniec XIII lub na początku XIV w. — kiedy te ziemie były jeszcze pod panowaniem Rusi — pojawiła się Matka Boża. Przy tej studzience stale budowano i odbudowywano otwarte, drewniane kapliczki dla Cudownego Obrazu. W 1897 r. zbudowano z kamienia grotę z figurą Matki Bożej z Lourdes, do której dopływa woda z cudownego źródełka. Sanktuarium borkowskie powstało na ziemi ruskiej. Było więc pierwotnie kulturowo pod wpływem Kościoła wschodniego, którego ośrodkiem był Kijów i Bizancjum. Znamienny dla owego Kościoła jest między innymi kult św. Anny. Kaplica św. Anny należy do trzeciego etapu istnienia borkowskiego sanktuarium, tj. od 1670 do dziś. Powstała na końcu: po wybudowaniu murowanego kościoła i klasztoru. Kaplica MB Bolesnej. Leży na szczycie wzgórza w środku dwóch lip. Podobna do kaplicy Marii Magdaleny w Malawie: jakby siostrzane. Zbudowana przez O. Piusa Markla w 1896/7 równocześnie z grotą z kamieni nagromadzonych przez poprzednika na budowę Dróżek. Kaplica Ukrzyżowanego. Nieco przed frontem kościoła, u styku dróg do groty i w dół do Kielnarowej i Tyczyna, stoi duża, otwarta kaplica budowana z czerwonej, prasowanej cegły, fugowanej cementem. W górze półokrągła. Dach kryty blachą miedzianą. Na szczycie krzyż bez korpusu. o ok. 1970 roku ów krzyż tworzył ołtarz polowy na zewnętrznej ścianie prezbiterium kościoła między dwiema kamiennymi tablicami. Jego tłem było malowidło na desce trzech Marii, a po bokach stały drewniane figury Adama i Ewy. Przy tym ołtarzu odbywała się główna uroczystość odpustowa: Msza święta z tzw. Pogrzebem MB Zaśniętej. Uderzająca wielkość swoją wymową skłania lud do kultu, modlitwy i adoracji; toteż owa kaplica zawsze tonie w kwiatach i jaśnieje od palących świec i zniczów. Obok groty i kościoła tu widać lud klęczący i modlący się. Jest też niemałą ozdobą artystyczną sanktuarium.