Wypad do Karpacza udał się dzięki chęcią kilku osób z forum do którego należę :) Z opowieści słyszałam, że Śnieżka to miejsce pełne niespodzianek- zastanawiałam się co mieli na myśli. Trochę bałam się że nie podołam tej trasie, ale wcale nie diabeł taki straszny jak go malują. W sobotni poranek kiedy to planowaliśmy zdobycie szczytu Karpat padał deszcz i przyszła nawet burza. Stwierdziliśmy, że na takiej pogodzie nie ma za bardzo sensu się gdzieś wybierać… jednak po godzinie wyszło Słonko i niebo zaczęło się przejaśniać-nie namyślając się postanowiliśmy jechać zwiedzić chociaż Kościółek Wang, no bo gdybym chociaż jego nie zobaczyła to byłby wstyd. Spakowaliśmy się i ruszyliśmy na pociąg, który zawsze tam gdzieś krążył. Mijaliśmy wspaniałe hotele i pensjonaty różniące się architekturą od Zakopanego, ale równie piękne. Nawet przejeżdżaliśmy koło powstającego hotelu Gołębiowskiego- obszarem był po prostu ogromny i robił wrażenie. Dojechaliśmy do miejsca bardzo zatłoczonego – i pierwsze co zrobiłam to kupiłam oscypka :D uwielbiam je i mogłabym je jeść tonami ^^ Zwiedziliśmy śliczny kościółek Wang- jest po prostu cudowny w swej prostocie. Kto był i widział na pewno podziela moje zdanie:] niestety nie natrafiliśmy na żaden koncert a szkoda bo ponoć wspaniale się ich słucha. Po dokładnym zwiedzeniu postanowiliśmy jednak udać się na szlak. Z tego co mówił Pan sprzedający bilety sporo ludzi jednak wybrało się mimo pogody. I nas ta informacja zadowoliła więc ruszyliśmy.

Trasa …lepszej sobie nie mogłam wyobrazić. Droga utwardzona wyłożona kosteczkami nadawała się wspaniale do spacerów nawet dla tych bardo zniechęconych do wędrówek górskich. Zaskoczył mnie fakt, że prawie połowa trasy była w takim stanie. Szło się po niej naprawdę przyjemnie-szkoda, ze przez panującą mgłę widoki nie były takie jak oczekiwaliśmy, ale pojawiające się słonko dodawało optymizmu, że jednak widoczność zanim dojdziemy na szczyt Śnieżki się poprawi. Pierwszy punkt do Starej Polany minął jak z bata strzelił mimo iż szła z nami koleżanka, która opóźniała troszkę trasę. Gdy doszliśmy do momentu przejścia przez las i trasa w końcu się zmieniła na lekko górską naszym oczom ukazywał się wspaniały porządek i czystość lasu jakiego nasze Beskidy Żywieckie powinny pozazdrościć :/A ile tam było grzybów <wooow> sama nie mogłam uwierzyć i na pewno nazbierałabym z cała reklamówkę gdyby nie fakt, że byliśmy w Parku i zbieranie jest zabronione :/ szkoda… miałam ochotę na jajecznicę :D

Po wyjściu z lasu zbliżaliśmy się do schroniska Samotnia… nawet niebo całkowicie się rozjaśniło co nadało schronisku baśniowy wygląd. A to jeziorko i otaczające go góry… wspaniale …ludzi jak mrówków i ciężko było się dopchać żeby coś zjeść cieplutkiego, ale po kilkunastu minutach doczekaliśmy się na swoją rację. Kawo musiało być również zaliczone i po krótkim odpoczynku ruszyliśmy dalej kierując się na Strzechę Akademicką. Trasa od schroniska była troszkę stroma, ale tylko kawałek później znowu prawie jak w mieście-kosteczki. Mgła nas denerwowała i to bardzo :/ przeszliśmy Strzechę nie zatrzymując się bo czas nas troszkę gonił. Kilkaset metrów dalej wyszliśmy na płaską później lekko spadającą w dół trasę -obszerne pola kosodrzewin we mgle miały straszny widok :D czasem mi się wydawało, że widzę niedźwiedzia i dostawałam dreszczy hhh … w końcu doszliśmy do schroniska pod Śnieżką :] również bez odpoczynku gdyż uważaliśmy to za zbędne bo trasa nie jest męcząca.

Samo podejście pod Śnieżkę średnio trudne. Szło się łagodnie i bez większego wysiłku. Mgła nie odpuściła do samego końca niestety widoczności zero :( pogoda faktycznie zaczęła się psuć i zaczęło siępić. Nie było sensu tam siedzieć rozpoczęliśmy schodzenie. Wstąpiliśmy jeszcze do schroniska po drodze co by coś zjeść-na nasze szczęście był smażony ser ^^ wszyscy zamówili po porcji i po piwku-i po 30 min na polu zrobiło się całkiem ciemno i rozpoczęła się burza z okropnym deszczem ;/ nic innego nam nie pozostało jak zejście szlakiem w dół koło schroniska bo wyciąg krzesełkowy i tak był już zamknięty. Wszystko by nawet szło sprawniej jednak pojawił się problem z koleżanką, która miała problemy z zejściem… schodziła prawie na tyłku co strasznie opóźniało nam marsz-a mrok zapadał bardzo szybko i pod wpływem deszczu ścieżka zaczęła być niebezpiecznie śliska. Podzieliliśmy się na dwójki i tak schodziliśmy już do końca gdzie rozpoczęła się prosta ścieżka. Szczęście w nieszczęściu zeszliśmy z kamienistego szlaku zanim zapadł zmroku-cali mokrzy i przemarznięci. Jedynie ja miałam pelerynę którą dałam młodej żeby nie przemokła i nie zaziębiła się-choć tyle się udało uchronić przed deszczem. Trasa ciągła się w nieskończoność przez las-szczerze to nawet nie wiedzieliśmy gdzie idziemy :/ jednak stwierdziliśmy, że idziemy prosto może na coś natrafimy po drodze. Zapadła noc … deszcz nie ustępował :) mieliśmy już dość … wkońcu pojawiły się pierwsze światła co napawało nas optymizmem :) była już 20 gdy dotarliśmy do pierwszych domów nadal nie wiedząc gdzie się kierować-instynkt mówił że trzeba iść w dół jak to zawsze bywa aby dojść do centrum. Przez deszcz wezbrała woda na chodnikach było jej po kostki, nam już było wszystko jedno gdyż nie było na nas suchej nitki :) zmęczeni wycieńczeni dotarliśmy do domku… przygoda niesamowita uwierzcie mi :D miejscami przerażająca, miejscami śmieszna-i tak oceniam ją na plus :)