Opowiem może ostatnią moją wędrówkę tym szlakiem :) trasę tą przeszłam 6 razy w ciągu mojego życia :) i nigdy nie mam jej dość :) Ostatnia wyprawa do Zakopanego przez Słowacje była w sumie spontanem :) Wybraliśmy się na dwa samochody :) w planach było zdobycie Rysów, ale niestety za późno dojechaliśmy do Polanicy :/ Pogoda była wspaniała-w sam raz na ich zdobycie -no niestety nie tym razem :( Nie zwróciliśmy nawet uwagi jaki czas nam zajęła trasa do Morskiego Oka bo oczywiście byliśmy zagadani innymi sprawami :) Po drodze jak zawsze wspaniałe Wodogrzmoty Mickiewcza, które zabawiały swoim szumem turystów i zachęcały do fotografowania swoich pięknych wdzięków. Dalsza trasa ukazywała pięno lasów tatrzańskich, śpiew ptaków i ten łagodny szum lasów...nigdzie człowiek nie wycisza się tak jak w górach...Troszkę dalej można było odbić w lewo i skierować się do Schroniska w Starej Roztoce-podarowaliśmy go sobie gdyż cały czas liczyliśmy na zdobycie Rysów.Po dotarciu oczywiście tłum ludzi do kupienia piwka :D no nic trzeba było odstać swoje :) Po krótkim odpoczynku ruszyliśmy nad Czarny Staw. Ach zapomniałam dodać że spotkaliśmy się pod Schroniskiem z czwórką naszych dobrych znajomych :) jednakże byli zbyt leniwi żeby do nas dołączyć :D Obchodząc Morskie Oko od razu przypomniały mi się wczesne lata kiedy jechałam do Zakopca jako mały brzdąc :) nawet nie wiecie jak ciepło mi się na duszy zrobiło kiedy o tym wspominam :) do tej pory stając przed ogromem gór uświadamiam sobie jaki człowiek jest malućki przy tych wielkoludach...Bóg stworzył pięknie świat jestem mu za to wdzięczna, że urodziłam się w Polsce i miałam okazję już tyle razy podziwiać Jego namacalne dzieło. Wyjście nad Czarny Staw tym razem nie okazało sie takie proste jak kiedyś. Niestety kontuzja kolana robi swoje i dawała mi w kość przy tak łatwym podejściu :( jednak wyszłam po raz kolejny i rozkoszowałam się widokiem na Schronisko nad Morskim...a gdy spoglądałam na Rysy w duchu marzyłam by je wkońcu zdobyć. Nie rezygnuje z marzeń-napewno tam wrócę i wejdę na nie :) nie odpuszczę! Po nacieszeniu moich oczu i dostaniu drgawek z powodu przeraźliwie chłodnego wiatru zeszliśmy do Morskiego i obeszliśmy je drugą stroną-teraz dopiero zobaczyłam siłę lawiny z kamieni, która zatarasowała przejście druga stroną Morskiego jakiś czas temu:/ Ostatnim razem jak tam byłam szlak był normalny jak na całym obwodzie jeziora. Droga powrotna minęła szybko i równie zabawnie jak droga do :) było śmiechu co nie miara, a stopy myslałam że mi odpadną na dobre po zejściu. dopadł nas juz mrok na samym dole :) i deszcz. A Rysom to ja nie popuszczę :)