Była to ostatnia piesza wycieczka w góry na koniec złotej jesieni. Wyruszyliśmy z dzielnicy Węgierskiej Górki - Żabnicy. Postanowiliśmy zrobić pętlę, najpierw szlakiem zielonym do schroniska na Hali Rysianka, potem powrót przez Hale Boracza tym samym szlakiem i zejście czarnym szlakiem.

Początkowo idzie się drogą asfaltową, potem dopiero szlak skręca w las. Gdy widzieliśmy tych, którzy już schodzili ze szlaku zastanawialiśmy się dlaczego są tacy ubłoceni. Wychodząc coraz wyżej zorientowaliśmy się że szlak prowadzi przez ścieżki, którymi są ściągane drzewa. Nie była to więc typowy szlak do wędrówki, tylko droga rozjeżdżona przez traktory pełna błota. Zaraz wyglądaliśmy więc podobnie a nawet gorzej bo nieprzygotowani. Połowa drogi do pierwszego schroniska tak wygląda, więc szliśmy krajem choć mimo to i tak niektórzy gubili buty. Ale za to dzieci pamiętają ten szlak bardzo dobrze i teraz się z tego śmieją.
Za to widok który zobaczyliśmy gdy doszliśmy do schroniska na Hali Rysianka zrekompensował wszystko. Nie pomyślałabym że stamtąd będzie widać Tatry jak na wyciągnięcie ręki. Piękna rozległa polana i góry w całej odsłonie - dla takich wspomnień warto zrobić ten wysiłek.
Po obiedzie w schronisku ruszyliśmy dalej zdobywając po drodze szczyt Lipowska Góra 1323 m n.p.m. Idąc dalej szlak już był lepszy choć ta pętla była dłuższa niż myśleliśmy i ścigaliśmy się ze słońcem żeby zdążyć zejść ze szlaku przed zmrokiem.Nie zdążyliśmy więc zajść do ostatniego schroniska na Hali Boraczej jak planowałam. Mogliśmy za to oglądać piękny zachód słońca nad górami.
Będąc w Węgierskiej Górce poszliśmy jeszcze na wieczorny spacer wzdłuż rzeki odnowionym deptakiem. No i myślę że może pojedziemy tam kiedyś na weekend.