Skoro wczoraj sam, to dzisiaj w duecie z Jadzią. Planowana wycieczka od tygodnia musiała dojść do skutku bez względu na warunki pogodowe. A te dziś były zmienne jak w kalejdoskopie. Zaraz na starcie zaczął padać śnieg, potem przestał ale było pochmurno. Zanim doszliśmy na Kozią Górę już świeciło słońce...ale, po kolei.

Autobusem MZK linii nr 1 przyjechaliśmy do Cygańskiego Lasu. Latem na Kozią Górę wchodziłem szlakiem zielonym, ale dziś wybraliśmy kolor żółty, by po pewnym czasie wejść na nartostradę i nią właściwie oraz napotkanym przy górze wspomnanym już zielonym , dojść do schroniska na Koziej Górze. Start o 7.55. W czasie wychodzenia oglądaliśmy pozostałości po słynnym onegdaj torze saneczkowym. Kiedy znad Bielska-Białej zaczęły znikać chmury mogliśmy obserwować to sporych rozmiarów miasto. Przed schroniskiem wdrapałem się na początek toru , o którym przed momentem pisałem.

Do schroniska doszliśmy o 9.05 i jeszcze mieliśmy widok na Skrzyczne. Kiedy tylko zamkneliśmy za sobą drzwi nagle na zewnątrz pociemniało i zapanowała wichura niosąca śnieg, była porządna zawierucha. W ciepłym pomieszczeniu byliśmy do 9.55. Trzeba było jednak iść dalej, początkowo szlakiem niebieskim (jeszcze w śniegu), by po 10 minutach o 10.05 wejść na żółty. Jak żółty to i słońce wyszło. Nie wiem co miało w promieniach, ale kilkakrotnie uczyniło ze mnie "rysunkową postać" hahaha.

Na sam Kołowrót nie wychodziliśmy, bo wybraliśmy nartostradę, z której więcej było widać, przede wszystkim ozłocone słońcem Bielsko-Białą, a także szczyty Beskidu Małego. Nawet Leskowiec na nas w pewnym momencie popatrzył. Gdy po łuku nartostrady staliśmy się wędrującymi równolegle do ramienia, którym będziemy schodzić z Szyndzielni, znowu nadciągnęły chmury i znowu padał śnieg. Widzieliśmy unieruchomioną kolejkę linowa, wagoniki wyglądały jak domki dla dużych ptaków.

O 10.52 na Przełęczy Kołowrót ponownie wchodzimy na nasz żółty szlak turystyczny i wspinamy się powoli na Szyndzielnię. Im wyżej, tym więcej śniegu i znowu jestem tak jak wczoraj u Pani Zimy.

Wjazd do schroniska pojazdem jaki o tej porze roku powinien być hahaha

Jesteśmy w schronisku na Szyndzielni krótko, bo od 11.36 do 12.00. Potem dalsza podróż tym razem czerwonym w stronę Dębowca. Tam gdzie idziemy jest pochmurno i wietrznie, natomiast nad BB dalej świeci słońce. Przed Saharą, na którą przychodzimy o 12.30 patrzymy z kolei na "ramię rogala" którym wchodziliśmy, a także oglądamy tym razem już czynna kolejkę z drugiej strony.

O 12.34 wchodzimy na szlak zielony, ale jak szybko na niego weszliśmy, tak szybko wróciliśmy na czerwony. A wszystko dlatego, że zielony wiedzie górą, a rozpoczęła się taka zadymka, że w ciągu kilku minut byliśmy białymi bałwankami. Nie można było nawet wyciągnąć aparatów fotograficznych, w obawie, aby coś nie zostało w nich uszkodzone. Czerwony szlak idzie niżej i przynajmniej zbocze góry zasłaniało od pędu porywu wiatru.

Przed schroniskiem na Dębowcu znowu wszystko wróciło do normy. Dotarliśmy tam o 13.13 i wyszliśmy o 13.55 aby zdążyć na autobus MZK linii 8. W środku Jadzia na chwilę zniknęła i przyszła odmieniona i stwierdziłem, że kobiety mają zaczarowane plecaki, skoro w nich potrafią zmieścić szafę z ciuchami. O mało co nie zapytałem: kogo pani szuka, bo wyszła różowa a wróciła zielona hahaha

Jak na trzynastego i na piątek była to cudowna trasa. Na dół do pętli autobusu nr 8 przed dolną stacją kolejki linowej na Szyndzielnię schodziliśmy obok czynnego tym razem toru saneczkowego. Nie było za to chętnych.

Na mecie meldujemy się o 14.05 i o 14.10 zabiera nas stamtąd autobus.