Moja koleżanka "porwała" mnie na trasę po Beskidzie Małym, po jej "ziemi rodzinnej" wokół Porąbki. Dla mnie to frajda, bo na Żarze nie byłem już ponad 10 lat, a zielony odcinek trasy z Przełęczy Kocierskiej do Porąbki przedeptywałem po raz pierwszy w życiu.

Wcześnie, bo już o 7.16 wystartowaliśmy szlakiem czerwonym znad zapory w Porąbce. Szlakiem, który w ubiegłym roku był zamknięty przez dłuższy okres czasu, po powodziach, ze względu na osuwającą się ziemię. Wtedy mieszkańców tamtych domów na jakiś czas ewakuowano. Teraz już jest w miarę dobrze i można chodzić.

Na Żar dotarliśmy o 8.36 , trochę za wcześnie, bo jeszcze wszystko było zamknięte, nawet kolejka rusza dopiero o 9.00. Dodatkowo przywitały nas chmury i bardzo silny wiatr, dlatego od razu idziemy dalej. Okazało się, że przez te lata kiedy tędy nie chodziłem zmienił przebieg szlak czerwony. Obecnie mija zbiornik hydroelektrowni z drugiej strony aniżeli to było wtedy.

Potem była Kiczera - 9.22, a zaraz za nią, gdzieś po 10 minutach zajrzałem do posesji w której mieszkał (a może jeszcze mieszka) gość, który strzelał w tamtej okolicy do turystów. Kogoś nawet trafił. Teraz już jest spokojnie, czego dowodem jest to, że wróciłem cały i zdrowy do domu.

Kolejny etapy to przełęcze , najpierw Isepnicka (9.43), potem Przysłop (10.18). Za tą drugą widzimy odbudowywany w tym roku przez harcerzy szałas kamienny.

Kolejne szczyty to: Kocierz (10.45) i Beskid (11.13). Potem już tylko Przełęcz Kocierska, gdzie zatrzymujemy się na godzinny odpoczynek w Karczmie Kocierz. Tam jestem odważny w stosunku do eksponowanych niedżwiedzia i dzika, natomiast plagą w tym roku są wszędobylskie osy. Zanim zdążyłem wypić piwo, to chętnych z ich strony było sporo.

Przyszliśmy na Przełęcz Kocierską o 11.28 a opuściliśmy ją o 12.30, jak już wcześniej wspomniałem, tym razem szlakiem zielonym, dla mnie debiutanckim.

Beskid Targanicki mijamy o 13.15, Małą Bukową o 13.28, a do kaplicy na Trzonce dotarliśmy o 13.55.

Potem jeszcze Przełęcz Bukowska - 14.11 i o 15.55 docieramy do mety w Porąbce.

Piękna trasa, choć co chwila trzeba pokonywać różnice wzniesień, bo raz jest się na wysokości ponad 500 m, by za jakiś czas być na ponad 800m i tak stale. Ale warto to było przejść. Dużo ostrężyn i jeżyn osładzało nam żołądek, a jeden znaleziony grzyb rosnący zresztą główką w dół został po powrocie zjedzony w jajecznicy. Pycha!