Zamek Chojnik najbardziej popularny i znany zamek w Karkonoszach, wokół niego jest specjalnie wydzielona enklawa Karkonoskiego Parku Narodowego. Jest obowiązkowym punktem wycieczek po Dolnym Śląsku. Zbudowany na skale 627m n.p.m., z trzech stron otoczony stumetrowymi przepaściami opadającymi pionowo w dół. Może dlatego podczas swojej długiej historii nie został nigdy zdobyty, obronił się nawet przed Szwedami i husytami. Niedostępność zamku, obok braku wody, była głównym powodem, że nigdy nie zamieszkali w nim jego długoletni właściciele – rodzina Schaffgotsch - woleli pałac w Cieplicach.

Decydując się na wejście na zamkowe wzgórze musimy najpierw dojechać do Jeleniej Góry, następnie przez Cieplice do Sobieszowa. Mamy dwie drogi do wyboru.

Pierwsza to zielony szlak od strony Zachełmia, rozpoczynamy od Przełęczy Różyckiego 560 m n.p.m., po 10 minutach dochodzimy do żelaznego mostku ( tam dochodzą szlaki żółty i czarny), a stamtąd w miarę płaską drogą kwadransik do Piekielnego Kamienia. Opuszczamy zielony szlak trzymając się żółtego i czarnego. Jeszcze tylko intensywna wspinaczka po kamiennych schodach i jesteśmy przy zamku, należy go tylko obejść i znaleźć bramę.

Druga droga jest znacznie trudniejsza, ale i ciekawsza. Wędrówkę rozpoczynamy od Sobieszowa czerwonym i czarnym szlakiem, które kierują się wspólnie pod górę i tylko na moment rozchodzą się, aby spotkać się przy Skalnym Grzybie.

Chojnik jest zamkiem obleganym przez zgłodniałych przygód wędrowców, więc lepiej się tam wybrać w czasie małego ruchu. Obiekt jest udostępniony prawie w całości do zwiedzania.

Zamek zbudowano w połowie XIV wieku i z tego okresu pochodzi wieża i pomieszczenia mieszkalne. Budowniczy zamku ,zwanego wówczas Chojniastym , Bolko II Mały zmarł w 1368 roku. Faktyczna władzę na zamku aż do 1392 roku sprawowała jego żona Agnieszka. Rok po jej śmierci ( 1393 r.) obiekt przechodzi na własność możnego rodu śląskiego Schaffgotsch i pozostaje w jego władaniu do 1634 roku kiedy to Ulrych Schaffgotsch zostaje zabity za zdradę cesarza Fryderyka II.

Twierdza została obrabowana, a reszty zniszczenia dokonał piorun i pożar z 1675 roku. Był to koniec zamku, który już nigdy nie podniósł się z ruiny. Z drugiej jednak strony zaoszczędziło to budowli barokowych zmian w stylu i pozostawiło XVII wieczny wygląd. Obecnie jest zakonserwowany i działa tam schronisko. W 1956 roku zamek odwiedził – Karol Wojtyła.

Trzeba obejrzeć widok z wieży, XVI wieczny pręgierz na dziedzińcu, loch głodowy, trzy wykute cysterny na magazynowanie wody, drzewo wrośnięte w mur. Wśród atrakcji jest strzelanie z kuszy i turnieje rycerskie. Na dziedzińcu jest emitowana legenda o Kunegundzie, która eliminowała kandydatów na męża wymagając od nich objechania zamku konno w pełnym rynsztunku. Wielu zginęło w przepaści, aż jednemu się to udało mimo to, zrezygnował z ręki kasztelanki. To skłoniło Kunegundę do samobójczej śmierci w przepaści. Dziś fragment zielonego szlaku nazywany jest Ścieżką Kunegundy.