Góry Izerskie to pasmo górskie niedaleko Karkonoszy, ale dużo niższe i mniej zatłoczone. Chociaż rozbudowa ścieżek rowerowych, nowa kolej gondolowa, a zimą popularność nart biegowych, znacznie zwiększyły ruch turystów w tych do tej pory niemal dziewiczych górach.

            Pewnego jesiennego, niedzielnego poranka wybrałem się do Świeradowa Zdroju, żeby wdrapać się na Stóg Izerski. Świeradów to typowe uzdrowisko, a najbardziej znany jest tam Dom Zdrojowy, który trzeba obejrzeć. Budynek powstał w 1899 roku , ma wieże z zegarem i 80-metrową halę spacerową. To właśnie w Świeradowie zaczyna się Główny Szlak Sudecki im. M. Orłowicza. Ten czerwony szlak ciągnie się przez 350 km od Świeradowa do Paczkowa. Tym szlakiem udałem się na górę. Minąłem charakterystyczne domy wczasowe „Czeszkę” i „Słowaczkę”, wybrałem drogę szlakiem, bo można też drogą asfaltową - chociaż dłużej, ale mniej stromo. Wejście zajmuje niecałą godzinę. Ostatni odcinek jest bardzo stromy, co odczuwa się też w trakcie schodzenia.

            Na szczycie dominują dwa budynki górna stacja kolei gondolowej (dla leniwych) i schronisko. Schronisko powstało w 1924 roku z inicjatywy rodziny Schaffgotsch i jest jednym z najstarszych w Sudetach. Sam szczyt jest trochę wyżej i nie prowadzi tam czerwony szlak lecz zielony i żółty. Stóg Izerski, choć nie jest najwyższym w Izerach, jest chyba najbardziej znany i uczęszczany. Sam Stóg porośnięty jest prawie całkowicie lasem świerkowym. Drewniana wieża widokowa wybudowana w 1892 roku, potem kilkakrotnie przebudowywana dotrwała do 2000 roku i została rozebrana z powodu złego stanu.

            W 2007 roku rozpoczęto i po półtora roku zakończono budowę kolei gondolowej. Ośmioosobowe wagoniki wiozą ludzi trasą ponad 2 kilometry i 400 metrów w górę. Obok zimą funkcjonuję oświetlona nartostrada. Ze stogu Izerskiego bierze swój początek jedna z największych czeskich rzek – Izera. Niedaleko szczyt Smrek 1123 i 1124 m n.p.m. ma dwa wierzchołki.