Nie od dziś wiadomo, że życiem rządzą przypadki. Tego dnia w planach były Tatry. Jakaś niezbyt frasobliwa trasa, wręcz spacer i szybki powrót do domu. Wydawało nam się jednak, że może być bardzo dużo turystów i niemalże w ostatniej chwili zmieniliśmy zdanie. Padło na Beskid Wyspowy i jego najwyższy szczyt – Mogielicę. Z samego rana ruszyliśmy samochodem do Jurkowa, małej wioski położonej u podnóża „naszej” góry. Stamtąd niebieskim szlakiem ruszamy przed siebie. Najpierw szlak prowadzi drogą asfaltową przez most na Jurkówce, potem pod butami czujemy kamienie. Na Mogielicę idzie się głównie przez las. Kiedy tylko wkroczyliśmy na zalesiony teren minął nas jakiś mężczyzna, za chwilę jeszcze jeden… i kolejny. Nie byli ubrani jak turyści, więc machnęliśmy ręką i uznaliśmy, że ten ruch na szlaku jest pewnie przypadkowy bo okoliczni mieszkańcy muszą gdzieś tu wypasac bydło. Kiedy po ponad dwóch godzinach zbliżaliśmy się do szczytu dobiegły nas jakieś głosy, z każdym krokiem nasilały się i przemieniały niemalże we wrzawę. Na szczycie naszym oczom ukazał się zupełnie niespodziewany widok. Grupka mężczyzn siedzi przy wielkim kamieniu i spożywa wódkę. Myślimy, że to pewnie do tego spieszyli się tak mężczyźni, którzy nas mijali. Podnosimy wzrok, rozglądamy się i widzimy na szczycie około 100 osób (może więcej?). Jesteśmy kompletnie zdezorientowani. Czym prędzej trzeba się stąd ewakuowac. Kierujemy się na Halę Stumorgową by tam spokojnie zrobic piknik i spożyc nasz prowiant. Po drodze zza drzew słychac mszę… a po naszym szlaku jadą quady i wiozą na górę jakieś wielkie gary. Ktoś wręcza nam plakietki… i wszystko jasne! Dzisiaj odbywa się X Złaz Turystyczny. Po odpoczynku na Hali z powrotem kierujemy się na szczyt, a tam panie nakładają wszystkim bigos z garów, które wywiozły tu quady. Udało nam się zobaczyc jeszcze pokaz ratunkowy GOPR i spokojnie ruszyliśmy w dół. W drodze powrotnej śmiechom i komentarzom nie było końca. Chcieliśmy uniknąc tłumów, a trafiliśmy w sam środek dużej imprezy.