Kołobrzeg (kasz. Kołobrzég, pom. Kòlberg, niem. Kolberg) – miasto i gmina w środkowej części wybrzeża województwa zachodniopomorskiego, w powiecie kołobrzeskim, położone na granicy Pobrzeża Koszalińskiego i Szczecińskiego u ujścia rzeki Parsęty do Bałtyku, przy drodze krajowej nr 11. Miasto Kołobrzeg położone jest w brzeżnej części Wybrzeża Trzebiatowskiego (do ujścia Parsęty). Dalej na wschód rozciąga się obszar Równiny Białogardzkiej[1] i Wybrzeża Słowińskiego.
Struktura użytkowania gruntów (2005)1 Rodzaj Powierzchnia %
Użytki rolne 610 ha 23,76%
Lasy i grunty leśne 142 ha 5,53%
Pozostałe grunty i nieużytki 1 815 ha 70,71%
Σ 2567 100

Według danych z roku 20071, Kołobrzeg ma obszar 25,67 km², co stanowi 3,54% powierzchni powiatu kołobrzeskiego.

W 2006 r. pobrano 84 próbki w 6 punktach poboru wody w Kołobrzegu. W wyniku analizy próbek stwierdzono, że woda w Kołobrzegu nie odpowiada wymaganiom sanitarnym jakim powinna odpowiadać woda w kąpieliskach[2].
Ekopark Wschodni pod miastem

Według podziału geobotanicznego szaty roślinnej Polski miasto Kołobrzeg należy do krainy pobrzeża bałtyckiego w środkowoeuropejskiej prowincji niżowo-wyżynnej. Kraina Pobrzeże Bałtyckie charakteryzuje się zatorfionymi dolinami przymorskimi, wydmami z roślinnością piaskową oraz płaskimi płatami pomorskiej moreny dennej i wzgórzami moreny czołowej zajętymi przez lasy. Charakterystyczną roślinnością tej krainy są torfowiska wrzosowiskowe (właściwie wrzoścowe) oraz lasy bukowe i mieszane, olszyny, wilgotne bory sosnowe i lasy sosnowo-mieszane. Osobliwościami florystycznymi tych lasów są: jarząb szwedzki i wiciokrzew pomorski. [3]

Włądze miasta w 1996 roku objeły ochroną użytek ekologiczny Ekopark Wschodni w Podczelu, który stanowi zbiorowisko łąkowe i szuwarowe roślinności halofilnej z wieloma gatunkami słonorośli mających tu jedyne stanowisko w Polsce.

Część terenów miasta znajduje się w granicach obszaru Natura 2000 (specjalny obszar ochrony siedlisk) o nazwie Trzebiatowsko-Kołobrzeski Pas Nadmorski.

W mieście jest 6 parków o łącznej powierzchni 62,9 ha, z których największy Park im. Stefana Żeromskiego (31,1 ha) został założony w XIX wieku i stanowi nadmorski park zdrojowy tutejszego uzdrowiska.