Tak naprawdę rozmawiamy o czymś tajemniczym i bardzo starym, Adasiu.
Jest w nas, mężczyznach, pewne oczekiwanie odziedziczone po odległych przodkach, które ujawnia się w takich chwilach, jak ta moja przed samotnym domem w Górach Kaczawskich: my powinniśmy przynosić swojej kobiecie zdobycz, a ona, oczekując na nas przy domowym ognisku, przygotuje z tego posiłek dla nas, dla siebie i wspólnych dzieci. Tak było przez tysiąclecia i tak jest nadal, mimo iż już nie sandacza ani nie łanię niesioną na grzbiecie przynosimy do domu, a pieniądze. W istocie nie jest to zmiana zasadnicza. Nadal, jak wtedy, źle znosimy sytuację, w której nie potrafimy zapewnić zdobyczy dla swojej kobiety, a nawet taką, w której jej zdobycz (zarobki) są większe od naszych. Tajemniczość w trwaniu tego w nas, jakbyśmy obraz swojej kobiety przy ognisku wyssali z mlekiem matki albo mieli zapisany w genach.
Zapis, jakikolwiek by on nie był, pierwotnie stanowiąc swoistą umowę wzajemnego świadczenia usług i pomoc w wychowaniu potomstwa, przez te tysiąclecia wzniesiony został na wyżyny etyki, moralności i uczucia; nasyciliśmy go swoimi tęsknotami i oczekiwaniami ciepła, które one, kobiety, potrafią wydobyć z siebie i obdarzyć nas nawet w zimie i w ilościach właściwie nieograniczonych.
I ten fakt jest jeszcze bardziej tajemniczy.
Marcel Proust powiedział, że każde wrażenie ma dwa korzenie: jeden zaczepiony jest o chwilę bieżącą, drugi sięga głęboko w naszą przeszłość – i dokładnie tak było przed domem z dymiącym kominem: stałem tam ja, jednodniowy wędrowiec z kartą bankomatową w kieszeni, ale jakby  stał tam też myśliwy, mój odległy przodek niosący swojej kobiecie zdobycz na ramionach. Oczywiście, że tak naprawdę dziwne i ciepłe odczucia tamtej chwili były tylko moje, ale w pewien sposób tkwiące korzeniami w dalekiej przeszłości.
Może trochę truję, ale ostatnio tego rodzaju powiązania chodzą mi po głowie:)
A poza tym zaraz będę pakować plecak. Jutro jadę w góry:)
Swoje islandy sprzedaję, niestety. Są odrobinę za małe:(
Mówiłem moim stopom, że nieprawda, że są dobre, ale one się uparły i już.
 

Drogie Panie - z  rybami i syrenkami róznie bywa:) .Niedawno przestałem jeździć na ryby ze względu na brak czasu. Wolę włóczenie się po Beskidzie niż wielogodzinne siedzenie na stołeczku i gapienie się w spławik. Poza tym - Co z takiego mylsiwego, co przywozi małą rybkę po dwóch dniach zasiadki. A tu trawnik zaniedbany, spalona żarówka, noże tępe, drzwi skrzypią czy cieknący kran:)

Krzyś - przez żołądek do serca - na mnie tak mocno nie działa - choć uwielbiam żonki specjały.  Ale krzątanina, oczekiwanie w oknie, usmiech na powitanie - przyciaga niezmiennie.  Z wiekiem nawet jednodniowa delegacja to zbyt długa rozłąka. 

Dziękuję wam za słowa i za obecność.
Jak czytam, największą uwagę zwróciliście na moje fantazje o pani samotnego domu:), co potwierdza fakt dostrzeżony przeze mnie i w pełni zrozumiały dopiero całkiem niedawno: to, co najważniejsze dla człowieka, dzieje się w nim samym, w jego duchowej sferze. Fakty zewnętrzne mogą być dokuczliwsze, by nie powiedzieć dosadniej upierdliwe, zajmujące nam mnóstwo czasu i dostarczające kupę zmartwień, ale naprawdę ważne, bo stanowiące o bogactwie i jakości naszego życia, są fakty duchowe.
Pamiętam pierwszy mój wyjazd w Sudety, z przed dwóch lat, poszedłem wtedy na Chełmiec w Górach Wałbrzyskich, bo ta góra była i jest mi w swoisty sposób bliska, a to przez wymyśloną przeze mnie historię, fantazje, pomieszanie świata literatury i fikcji z moimi marzeniami. Podobnie i tutaj: ta chwila gdy stanąłem na grzbiecie pagóra i spojrzałem na tamten dom, okazała się dla Was urokliwa, a dla mnie może być najbardziej pamiętaną z tej wycieczki. Chwila, której cała właściwie wartość (widokowa czy estetyczna) tkwi w nas, nie w oglądanym krajobrazie, bo ten był najzwyklejszy.
Bo też dla mężczyzny myśl o czekającej na niego kobiecie, widok, a niechby tylko wyobrażenie jej krzątającej się przy obiedzie dla niego, uśmiech, z jakim powita go, jej palce muskające jego włosy w pieszczotliwym geście, to wszystko zawiera w sobie wielki ładunek ciepła, jest niemal synonimem udanego małżeństwa, wyrazem miłości do niej i naszych męskich potrzeb. Bo… jak to mówią?: przez żołądek do serca mężczyzny?:) Jest w tym powiedzeniu pewne uproszczenie, ale przecież zawiera ono wcale nie małe jądro prawdy. Czyż nie tak, Adamie?