Może łykną bakcyla? Moi synowie dość chętnie chodzą w góry, aczkolwiek rzadziej niż ja, a córka wcale. Gdy miała pięć lat, byliśmy przez parę tygodni w Zakopanem, starałem się zaciekawić ją górami, aż w końcu któregoś dnia odpowiedziała mi tonem dorosłej osoby:

-Oj, tata, ty tylko góry i góry...

No i tak jej zostało. Ale nadal jest najpiękniejszą;)

Dziękuję Krzysztofie.

Rzeczywiście nasze dzieci ochoczo deptają po szlakach. Oczywiście trzeba dobierać tak ich długość i stopień trudności, aby się nie znudziły po godzinie marszu.

Czasem przeglądam nasze fotki z wycieczek, na które zabraliśmy dzieci ze sobą. Za każdym razem zatrzymuję się dłużej na fotkach, gdzie nasze pociechy kroczą raźno z nami, albo zaciekawionym wzrokiem patrzą na jakiś szczegół kawałka góry. To naprawdę piękne.

Witaj, Axtomie:)

Zajrzałem tutaj dla Ciebie, chcąc przeczytać Twoje opisy wycieczek. Pierwszą, o Górach Stołowych, przeczytałem z ciekawością i z przyjemnością. Podobało mi się zamieszczanie w tekście odniesień osobistych, pisanie o pracy i o rodzinie. Lubię takie teksty, bo wtedy nie są bezosobowe, czytając je, ma się swoisty kontakt z autorem.

Drugi powód, to temat. Wszak pisałeś o górach, w których byłem już trzy razy. Zapewne półka skalna na Urwisku Batorowskim na której stałeś z rodziną jest mi znana, bo kiedyś przeszedłem całe to urwisko starając się nie ominąć żadnej z tych półek dających możliwość oglądania pięknych widoków.

Zazdroszczę Ci posiadania córeczek. Ja mam jedną, teraz już dorosłą, i wiem, jak wiele radości potrafią dać takie małe smerfetki. Parandowski, ceniony przeze mnie pisarz, powiedział kiedyś: dziewczynka - najpiękniejsze słowo świata. I ja się z nim zgadzam.

Pozdrowienia dla Ciebie, Axtomie, i dla Twoich pań.