Dziękuję, Moniko. Więc mozół układania słów nie poszedł na marne:)

Ale Ty przecież wiesz, że to tylko słowa, a najważniejsze są nasze wrażenia, to, co budzi się w nas, a co na ogół tak trudno wyrazić słowami kierowanymi do innych ludzi, i takich właśnie chwil życzę Ci, Moniko, mnóstwo - w górach i niżej też.

Arku, pisząc do Ciebie zapomniałem wspomnieć o tych karuzelach, które wcale nie są dla dzieci. A mamy takie. Mimo iż pracuję tutaj i mogę jeździc nimi ile zechciałbym, nie odważyłem się. Ciekawe byłoby zobaczyć Twoją minę, gdybyś wisiał na rozbujanym ramieniu karuzeli dla młodzieży żądnej adrenaliny:)

Bo ja dziękuję. Nie lubię się bać, a mój żołądek nie lubi nietypowych zmian pozycji:)

Pozdrowienia dla Ciebie.

Krzysztofie !

Twoje relacje zapierają dech w piersiach . Tak pięknie opowiedziane , że samemu chciałoby się wyjść w góry . Pozdrawiam Monika B. Zdjęcia cudne .