' axtom' napisał(a):
Dźwięki są na szlaku dla mnie czymś bez czego niczym byłoby wędrowanie po górach. Dlatego wolę iść sam albo z kimś naprawdę zaufanym, z kim znam się długo i dobrze. A jak ten ktoś za dużo gada to daję mu... "pogryzkę" (mieszanka orzeszków, rodzynek i co tam pod ręką) żeby zatkać "dziub". No i wystarczyło przeczytać, aby apetyt na te rejony się zaostrzył! Dzięki. Teraz uświadomiłem sobie, że dźwięki słyszę właściwie tylko w czasie marszu w deszczu, może poza szumem wiatru w uszach, ale podobnie jak Ty mam zwyczaj mieć coś do pogryzania. Na ostatniej wyprawie były to chipsy bananowe. Przy samochodzie napełniłem nimi kieszeń kurtki i poszedłem. Takie było moje śniadanie tego dnia. Albo kamyki, słodycze pamiętane z dzieciństwa: jakieś orzechy oblane twardą jak kamień polewą. Przydają się też w czasie długiej drogi powrotnej samochodem, bo ich gryzienie odpędza sen:)
Niemal zawsze idę sam. Tamten chłopak w Górach Izerskich był wyjątkiem. Chyba mamy podobną potrzebą wędrówki w ciszy. Lepiej wtedy słyszy się siebie i więcej się widzi.
Dziękuję, Axtomie.
