Woliński Park Narodowy utworzony w 1960 roku obejmuje ochroną część największej polskiej wyspy – Wolin. Szczególne walory tego miejsca to najpiękniejszy odcinek wybrzeża klifowego, lasy bukowe, unikalna delta Świny oraz przybrzeżny pas wód Bałtyku.

Obszar lądowy Parku jest silnie zróżnicowany pod względem krajobrazowym. Dominującym krajobrazem jest pasmo wzniesień moreny czołowej graniczące na odcinku około 15 km z morzem. Najwyższe aktywne klify (strome wybrzeże) osiągają wysokość około 90 m. Abrazja (działalność niszcząca fal morskich) klifowego wybrzeża corocznie przesuwa linię brzegu o około 80 cm.

Innym rodzajem krajobrazu jest ten tworzony przez deltę Świny z kilkudziesięcioma bagnistymi wysepkami, a jeszcze innym typem krajobrazu jest pojezierze z polodowcowymi jeziorami, ozami i kemami (okolice Warnowa). Niewielką część Parku zajmuje rozległy obszar sandru (Wapnica-Karnocice). Są to wszystko pozostałości po lodowcu lądowym działającym tu w przeszłości.

Na obszarze Parku znajdują się liczne ślady pozostałości grodzisk i miejsc związanych z osadnictwem i rybactem z czasów historycznych. Najwięcej pamiątek zostawiła ostatnia wojna - okopy, bunkry czy pozostałości fundamentów broni V-3 w Wicku.

W okolicach Wapnicy znajdują się fragmenty odkrywkowych kopalń kredy. Zagubiło się tutaj przepiękne Jezioro Turkusowe o takiej właśnie barwie, urzekające turystów. Właśnie to jezioro oraz Zagroda Pokazowa Żubrów i punkty widokowe Gosań i Kawcza Góra to najczęściej odwiedzane miejsca w Parku.