Skoczów odznacza się układem urbanistycznym typowym dla miast lokowanych w średniowieczu, z czworobocznym Rynkiem w centrum i uliczkami odchodzącymi z jego naroży. Przy zachodniej pierzei placu wznosi się zabytkowy Ratusz.

W XIX wieku skoczowski Rynek nazywano z niemiecka Ringplatzem. Przed I wojną światową przemianowano go na Plac Karla Sohlicha, na cześć zmarłego w 1911 roku długoletniego burmistrza Skoczowa. Po I wojnie światowej przyjęto polską nazwę Rynek, zmienioną w 1936 roku na Plac Marszałka Piłsudskiego.

Największą ozdobą Rynku jest XVIII-wieczny Ratusz, zbudowany w stylu późnobarokowym. Na jego frontowej ścianie znajduje się herb Skoczowa, kopia obrazu Św. Jana Sarkandra oraz herb Koronny Polski Arcyksięcia Albrechta Kazimierza Sasko-Cieszyńskiego. Ratusz z 1797 roku w ciągu wieków swego istnienia pełnił różne funkcje. Na początku lat 90-tych XX wieku odrestaurowano elewację, wieżę, widniejący u jej nasady obraz Św. Jana Sarkandra oraz tarczę zegara z 1894 roku. Wieża ozdobiona jest hełmem rokokowym z ażurową latarnią. Zwieńczona jest gwiazdą oraz kulą. W 1995 roku w kuli znaleziono cenne dokumenty z XVIII i XIX wieku.

Urocze są również miejskie kamieniczki, które odbudowano po pożarze miasta w 1910 roku, otrzymały wówczas wystrój secesyjny. Domy przy Rynku pochodzą głównie z II połowy XVIII i z początków XIX wieku, zbudowane w większości na starych zrębach. Ustawione kalenicowo, zwykle piętrowe, podpiwniczone, z długą sklepioną sienią na przestrzał. W pomieszczeniach spotyka się sklepienia żaglaste, żaglaste na gurtach, krzyżowe lub kolebkowe z lunetami. Uwagę przykuwają fasady budynków nr 10, 14, 15 i 16.

Na głównym placu Starówki znajduje się też fontanna z barokową figurą Jonasza, zwanego potocznie "Trytonem" dłuta skoczowskiego wielkomieszczanina - Wacława Donaya. Na Rynku rozpoczynają się "Skoczowskie szlaki spacerowe" (Szlak Sarkandrowski, Szlak Morcinkowski i Szlak skoczowskich zabytków) umożliwiające poznanie kultury i historii regionu.