W 1996 roku z najcenniejszego fragmentu Zaborskiego Parku Krajobrazowego w Borach Tucholskich wydzielono Park Narodowy Bory Tucholskie o powierzchni ponad 4,5 tys. ha.

Zdecydowaną przewagę obszaru (79 % powierzchni) zajmują lasy, 11% wody, a 10% to bagna, torfowiska i łąki. Rzeźbę terenu park zawdzięcza epoce lodowcowej - działalności lądolodu i wód roztopowych.

W parku natrafimy na liczne, urocze jeziora. Struga Siedmiu Jezior łączy jeziora: Ostrowite, Zielone, Jeleń, Bełczak, Główka, Płęsno i Skrzynka- Mielnica. Bardzo interesującą grupę jezior stanowią również bezodpływowe zbiorniki o krystalicznie czystej wodzie - jeziora lobeliowe: Małe Gacno, Wielkie Gacno, Głuche, Nierybno, Kocioł, Łyska i Krzywce Małe.

Park stanowi niecodzienne bogactwo roślinności, w tym także chronionej, m.in: rosiczka okrągłolistna i kilka gatunków widłaków. Ponadto stwierdzono obecność około 300 gatunków grzybów, z czego najczęstsze wśród jadalnych są: kurka, gąski, borowik, podgrzybki, koźlarze, rydze i maślaki. W drzewostanach dominuje sosna, ale spotyka sie również brzozy, świerki, dęby czy modrzewie.

Najciekawsze pomniki przyrody Parku Narodowego to: 600-letni dąb szypułkowy Bartuś nad Jeziorem Płęsno o obwodzie 608 cm, sosna zwyczajna o obwodzie 397 cm przy drodze Bachorze-Małe Swornegacie oraz stanowisko zimoziołu północnego na wschodnim brzegu Jeziora Zielonego.