tel./fax 052/302-50-55,
e-mail: muzeum@biskupin.pl

Gród biskupiński, położony na półwyspie wrzynającym się w Jezioro Biskupińskie przypadkowo odkrył nauczyciel z Biskupina - Walenty Szwajcer w 1932 roku. Jeszcze przed wojną rozpoczęto, a po wojnie kontynuowano tu prace archeologiczne, w efekcie których w 1950 roku uznano teren wykopalisk za muzeum.

Obecnie jet to jeden z najbardziej znanych i najciekawszych rezerwatów archeologicznych w Polsce, czynny przez cały rok, w godzinach od 8.00 do 18.00 (zimą do zmroku). Czas zwiedzania wynosi około 2 godzin.

Sezon turystyczny trwa od kwietnia do 15 listopada. Poza sezonem, obsługą turystyczną rezerwatu zajmuje się także Oddział PTTK w Żninie (052/302-07-02). Tylko wycieczki uprzednio zgłoszone mają zapewnionych przewodników (j.polski - 40 zł, j.niemiecki lub angielski - 50 zł). Ceny jednorazowych biletów to 7 zł, ulgowy - 5 zł.

Najstarsze ślady osadnictwa odnalezione w Biskupinie pochodzą sprzed 10 tys. lat p.n.e. (paleolit). Największym zainteresowaniem jednak cieszy się osada warowna typu bagiennego z wczesnej epoki żelaza. Zamieszkiwała ją ludność prasłowiańska kultury łużyckiej.

Była to owalna osada założona na niewielkiej wyspie (około 2 ha), która w wyniku obniżenia się zwierciadła wód przekształciła się obecnie w półwysep. Do wyspy prowadził drewniany pomost, a sama osada otoczona była drewniano-ziemnym wałem obronnym o wysokości 6 m.

Ponad wałem górowała wieża strażnicza z bramą wjazdową połączoną z pomostem, chronioną przez ludzi i psy. Po wewnętrznej stronie wałów biegła okrężna ulica długa na ponad 400 m, a przy 12 równoległych uliczkach w 13 rzędach stało około 100 jednakowej wielkości chat o wymiarach około 10 na 8 metrów.

Chaty były wykonane z drewna, a wszystkie budynki stojące w jednym rzędzie pokrywał wspólny dach kryty prawdopodobnie trzciną. Ich wejścia skierowane były na południe. Wnętrze domów dzieliło się na dwie części - izbę główną z owalnym paleniskiem i łożem dla całej rodziny oraz przedsionek przeznaczony najpewniej dla zwierząt.