pl. Katedralny

Pierwotnie był to kościół klasztorny dla Jezuitów, którego budowę rozpoczęto w roku 1585. Późnorenesansową bazylikę ozdobiono stiukami, malowidłami, rzeźbami itp.

W 1752 roku świątynia została zniszczona przez straszliwy pożar, bardzo szybko jednak przystąpiono do jej odbudowy, ozdabiając ją wspaniałą dekoracją freskową w stylu późnego baroku, pędzla Józefa Majera, nadwornego malarza Augusta III Sasa.

Kiedy w 1773 roku zakon uległ kasacji, kościół zaczął podupadać, niszczało wyposażenie i malowidła - rząd austriacki przeznaczył go nawet na skład zboża.

W 1805 roku świątynię podniesiono do rangi katedry, a kilkanaście lat później w Katedrze przeprowadzono gruntowne prace restauracyjne. Później jeszcze kilkakrotnie budowla była rekonstruowana i odnawiana. W nawie bocznej katedry znajduje się cudowny obraz Matki Boskiej Płaczącej otoczony kultem Maryjnym.